ร่องรอยแห่งความดีงามในอดีต : ความประทับใจในกลุ่มรักเรา รักษ์โลก มหาวิทยาลัยรามคำแหง(ในความดูแลของ รองศาสตราจารย์ ดร.ทิภาพร พิมพ์พิสุทธิ์ คณะรัฐศาสตร์) : เรื่องราวความประทับใจลำดับที่ ๑๗

ความประทับใจในการทำงานภาคสนามที่อาจจะลืมยากสักหน่อยคือการได้เข้าร่วมงานกับกลุ่มรักษ์เรา รักโลก ของคณะรัฐศาสตร์มหาวิทยาลัยรามคำแหง ในกำกับของท่านอาจารย์ ดร.ทิพาพร พิมพิสุทธ์ (ผู้เคยเป็นที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์สมัยเรียนปริญญาโท มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช) การจะได้ร่วมงานนี้มีที่มาที่ไปจากพี่หนานเกียรติศักดิ์ หรือท่านชาย ได้พานักศึกษาท่านหนึ่งที่ชื่อ “ปณิธี บุญสา” มาพำนักพักยก เรียนรู้งานที่อาศรมพระธรรมจาริกบ้านดอยมูเซอ ราวๆ ปี ๒๕๔๐ ด้วยการจับงานชุมชน ทั้ง สคต. กองทุนSIF และงานวิจัยชุมชนอื่นๆ

จากที่อาจารย์ดำ“”ปณิธี บุญสา””เป็นตัวเชื่อมเพื่อนพ้องจนเกิดเครือข่ายและความร่วมมือต่างๆมากมายตาม กลายเป็นความคุ้นเคยและเครือข่ายที่อบอุ่นดีงามสืบต่อมาหลายปี

กิจกรรมที่ร้อยรัดพวกเราเข้าเป็นหนึ่งเดียวคงจะไม่พ้นค่ายเด็กๆ การปีนป่ายป่าเขา และเสียงเพลง งานถนัดของพี่ๆน้องๆ ชาวรักเรารักษ์โลกเลยแหละ

ท่านจง ท่านหยี ท่านโด่ง ท่านยุ้ย ท่านเดี่ยว ท่านยอด ท่านวี ท่านตา(ครูตา) ท่านเทิด ท่านอุ๋ย ท่านก้อย ท่านเป้ ท่านหนุ่ม ท่านกุ้ง ท่านนิด ท่านกบ(สำหรับท่านกบรู้สึกจะร่วมเป็นร่วมตายหลายคราว) ด้วยความแก่อาจจะลืมไปบ้างหลายท่าน ขออภัยมิได้กล่าวถึง

แต่ที่มิอาจจะลืมเลือนคือท่านเดี่ยว ท่านยุ้ย และท่านหนุ่ม หลังจากกลับจากค่ายคุณธรรมเยาวชนอาศรมพระธรรมจาริกบ้านปูแป้ ตำบลพะวอ อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก ก็ล้มป่วยด้วยมาลาเรีย นอนพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลตากสินมหาราชหลายเพลาอยู่ ทุกๆค่ำ หลังจากสวดมนต์เย็นแล้ว คณะพระเณรเราต้องเหมารถในหมู่บ้านมาเยี่ยมยามถามข่าวเสมอๆ และทุกคราวที่พระเณรลงมาเยี่ยมเป็นที่เอิกเกริกกันทั้งโรงพยาบาล(เขาอาจจะเดาได้ว่าเป็นทั้งข่าวร้าย หรืออาจจะเป็นข่าวดี) แต่เหตุการณ์ทั้งปวงนั้นก็รอดพ้นด้วยดี ในความทรงจำนี้คงจะลืมไม่ได้ คือ คุณนิด(สาวน้อยจากแดนอีสาน ผู้มีอารมณ์ดีทุกสถานการณ์ พูดพลางหัวเราะพลางเป็นสไตล์ของเขาละ) คุณกบ คุณอุ๋ย คุณนิด คือคนที่เฝ้าไข้ ส่วนคนป่วย คือ ครูยุ้ย น้องหนุ่ม และ พี่เดี่ยว ส่วน ดร.ดำไปรับบาตร ในคราวบิณฑบาตรกับพระและสามเณร เพื่อนำอาหารมาส่งคนป่วยและคนเฝ้าไข้ คุณนิดเล่าว่า “เป็นการนอน รพ. ยาวที่สุดในชีวิตของกลุ่มนักศึกษา ๒๑ วันเต็มๆ” ในช่วงเวลานั้น นิด(สาวน้อยเสียงการะเวกแห่งศิลปินรักเรา รักษ์โลก) ได้พรรณนาว่า นิด พี่กบ พี่อุ๋ย คือคน เฝ้าไข้ พี่ยุ้ย หนุ่ม พี่เดี่ยว พี่ดำไปบินกะหลวงพี่เพื่อนำอาหารมาส่ง พวกเรา เป็นการนอนรพ. ยาวที่สุดในชีวิต ๒๑ วันเต็มๆ พลังแห่งรัก พลังแห่งจิตอาสา พลังแห่งความสมานฉันท์สามัคคีในหมู่พี่น้องรักเรา รักษ์โลก ก็พาให้พ้นวิกฤติในครั้งนี้

หลายปีที่เราจัดงานวันเด็ก(ชาวบ้านและเยาวชนแถวนั้นเรียกงานวันแดก เพราะได้กินอาหารขนมกันอย่างมากมาย) ณ อาศรมพระธรรมจาริกบ้านดอยมูเซอ(เรียกงานนั้นว่า งานลานวัด ลานวัฒนธรรม)จะได้อาศัยแรงงานจากกลุ่มรักเรา รักษ์โลกเสมอๆ ท่านดำ ท่านยอด ทั้งสองท่านนักจินตนาการที่คอยตกแต่งสถานที่อย่างสวยงาม เวที โต๊ะ ตั่ง อาหารการกิน ท่านดำและหมู่พวกก็ร่วมด้วยช่วยกันจนเรียบร้อย ส่วนการออกแบบกิจกรรมก็คงไม่พ้นทีมครูตา พี่โด่ง ครูยุ้ย ท่านกบ ท่านนิด ที่ออกแบบกันเป็นที่ครื้นเครงทีเดียวเชียว

การจัดทำโครงการสงเคราะห์ชุมชน ของกองทุนSIF ที่สำเร็จลงด้วยความเรียบร้อย เบื้องหลังสาหัสสากันเหลือคณานัป ที่ยากจะลบเลือนท่ามกลางบรรยากาศที่หนาวเหน็บ ชนิดที่ว่านั่งผิงไฟตากแดดความหนาวยังไม่คลาย กับความเร่งลงพื้นที่เก็บข้อมูลทำการบ้านเพื่อเร่งทำโครงการช่วยเหลือประชาชนปีที่ฟองสบู่แตก ทั้งบ้านปูแป้ บ้านห้วยยะอุ บ้านอุมยอม บ้านม้งต้นมะม่วง บ้านลีซอ บ้านมูเซอเหลือง บ้านห้วยส้มป่อย

ท่านจง ท่านเป้ ท่านหนุ่ม ท่านเทิด ท่านหยี และอีกหลายท่าน กับการเดินทางไปสำรวจป่าต้นน้ำบ้านกลูเตอร์โกล ตำบลสามหมื่น อำเภอแม่ระมาด จังหวัดตาก ที่ถูกร้องขอจากผู้ใหญ่บ้านว่าชาวม้งที่เหนือดอยเขตอำเภอบ้านตากบุกรุกทำสวนผัก เราจึงพากันที่บุกป่าฝ่าหนามกันค่อนวัน เพราะความรักเรา รักษ์โลก ท่ามกลางป่าเขา อันรกชัฏ สูงชัน กลับมาต้องพักยาวหลายวัน แต่ความดีงามคราวนั้นยังอยู่สืบมา ค่ำลง ณ อาศรมพระธรรมจาริกบ้านกลูเตอร์โกล ที่ไม่มีไฟฟ้า บรรยากาศที่สลัว เสียงจิ้งหรีดประสานเสียงใกล้ๆ เราจิบชาร้อนๆจากแสงไฟที่ก่อสำหรับผิงท่ามกลางอากาศที่เย็นเฉียบ สนทนาประสาคนหนุ่ม ไฟแรงเปี่ยมด้วยอุดมการณ์หอบวิชาร้อนๆมาจากมหาลัยอันไกลโพ้นจากเมืองกรุง และแล้วทุกอย่างก็จบลงด้วยคำว่า “ตถตา”

ท่านวี ท่านยุ้ย ท่านกบ กับการไปจัดค่ายคุณธรรมที่อาศรมพระธรรมจาริกบ้านแพะ ตำบลแม่ตื่น อำเภอแม่ระมาด จังหวัดตาก รถของศูนย์พัฒนาและสงเคราะห์ชาวเขาไปตกหล่มที่กลางคลองน้ำใหญ่ ใจหายใจคว่ำกันไปตามๆกัน ได้แรงชาวบ้านมาช่วยเข็ญเป็นที่ชื่นชม

คราวหนึ่งราวๆ ฤดูหนาว ครูตาและเพื่อนพ้องชาวรักเรารักษ์โลก มาพบกับเพื่อขอความอนุเคราะห์ของแห้ง(มาม่า ปลากระป๋อง น้ำปลา ซอส)สมกับเป็นชาวรักเราจริงๆ ฝ่ายพระก็ไม่ขัดข้องจัดสงเคราะห์สนองตามเสนอ และมีอีกหลายครั้งในเวลาต่อมา รวมถึงผ้าห่ม และเครื่องใช้หลายอย่างที่ขาดเหลือก็เกื้อกูลกันไปตามกำลัง

เหตุการณ์บางอย่างก็ทรงจำดีนักกับ ครูยอด(ยอดรัก รัชนิพนธ์) และท่านดำ(ปณิธี บุญสา) ศิษย์กันกุฏิที่รับใช้ถือปิ่นโตตามพระ วันหนึ่งหลวงพี่ไปเผาหญ้าแห้งใต้ต้นสน ร้อนหนักเข้าทำให้ใบสนแห้งไฟไหม้ลุกท่วมพุ่งทะลุทะลวงขึ้นไปบนยอดสนสูงกว่าตึกสิบชั้นสว่างวาบไปทั่วดอย โกลาหลทั้งครูยอด อาจารย์ดำ ตักน้ำดับอัคคีทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีผลอันใดเลย ไฟอยู่บนยอดสนขนาดสูงสิบชั้นตึก แต่ที่เห็นคือน้ำใจไมตรี เราก็เสียขวัญกันเป็นการใหญ่ในคราวนั้น

ณ ห้องพักของหน่วยสันตินิมิตที่สร้างสำหรับเป็นศูนย์พัฒนาเด็กก่อนเกณฑ์ มีห้องสำหรับเก็บของ เราแปลงเป็นห้องพักของอาสาสมัครรักเรา รักษ์โลก เวลามาช่วยงาน มีเรื่องราว เรื่องเล่า ผีๆสางๆ อยู่หลายคราว เรื่องนี้ต้องถามครูยุ้ย และคนอื่นๆ มิใช่จะน่ากลัว แต่เป็นเรื่องของความเฮฮามากกว่า

ตลอดระยะเวลาหลายปีที่(ระหว่างปี ๒๕๔๐-๒๕๔๕)เราสร้างสรรค์สังคม เป็นความสุขเล็กๆ บนผืนป่าอุทยานตากสินมหาราชและอุทยาลานสาง และชุมชนต่างวัฒนธรรมที่เรียกว่าชาวเขา เผ่ามูเซอ เผ่าม้ง กะเหรี่ยง และเผ่าลีซอ เราทั้งหลายได้เกิดสำนึกมากมาย หลายท่านเติบใหญ่ไปรับราชการและเดินตามฝัน หลายท่านคงอุดมการณ์เป็นเจ้านายตัวเอง หลายท่านก็ประสบปัญหาครอบครัว เราก็ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน สอบถามข่าวคราวมิได้ขาดเสมอมา

จำเนียรกาลผ่านพ้น วันนี้เป็นที่น่าอนุโมทนาโดยแท้ที่เราสร้างสุขสู่สังคมเล็กๆปลายดอย ความประทับใจเมื่อเกือบ ๓๐ ปีก่อน ยังตราตรึงอยู่ทุกเมื่อที่เรากล่าวขาน ความสุข ความทุกข์ ทั้งน้ำตาจากความปีติ น้ำตาจากความเสียใจหยาดหยดลงแก้มจากเพลงบางเพลงที่ขับประโคมกีต้าร์คราวพบและคราวจาก เป็นนิมิตแห่งสายสัมพันธ์อันดีงามของชาวรักเรา รักษ์โลก และชาวพระธรรมจาริก นิสิตนักศึกษา

วันหนึ่งครูยุ้ย ผู้ใหญ่เจน ไปเยี่ยมยามถามข่าวที่อาศรมพอเพียงภิรมย์ น้ำตาแห่งมิตรภาพมันไหลลึกภายใน

ณ วันนี้อาศรมพอเพียงภิรมย์ที่สร้างขึ้นจากปณิธานสานต่อจากดอยมูเซอ ซึ่งหวังเล็กๆ ว่าวันหนึ่งหลวงพี่จะกลับมาเขียนหนังสือ ปฏิบัติธรรม ฝึกโยคะ ผลิตผักพื้นบ้านอาหารปลอดภัย สถานที่แห่งนี้และวันนี้มีโอกาสได้เยียวยาเพื่อนร่วมงานบางคนที่ล้มป่วยด้วยความภูมิใจ และหวังว่าวันหน้าสถานที่นี้จะช่วยสร้างบรรยากาศที่ดีงามต่อไปกับทีมงานรักเรา รักษ์โลก พระธรรมจาริก นิสิต นักศึกษา

พี่กุ้ง พี่จิ๋ว ถึงจะไม่คุ้นกันมากมายในระยะนั้น วันหนึ่งเราได้มีโอกาสที่ร่วมงานกันอีกครั้งที่อาศรมเล็กในหุบเขาก็สุดแสนจะปลื้มใจเป็นที่สุดแล้ว งานเปิดสวนศูนย์การเรียนรู้ศาสตร์แห่งพระราชา ฉลองพระชันษา ๑๐๐ ปี สมเด็จพระสังฆราช อาศรมพอเพียงภิรมย์ อำเภอปากช่อง เป็นที่ประจักษ์สักขีพยานแล้วว่าเราไม่ทิ้งกัน ความร่วมมือของพี่จิ๋ว พี่หยี พี่โด่ง ครูตา ท่านกบ ท่านก้อย ที่ขาดไม่ได้คือ คุณนิด สาวน้อยเสียงใส ที่ช่วยสร้างบรรยากาศแห่งการเรียนรู้ศิลปะอย่างศิลปิน คุณนิดเป็นหนึ่งในทีมงานที่ไม่ได้ห่างหายจากสื่อโซเชียล ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมามีการกดไลน์กดแชร์กิจกรรมสร้างสรรค์ทางสังคมที่คุณนิดจัดอยู่อย่างสม่ำเสมอ นอกจากนี้ยังได้เคยสนับสนุนการจัดค่ายของคุณนิดด้วย (ตามโครงการค่ายเยาวชนโลกสีเขียว ชาวเด็กๆ เรียนนอกห้อง

ณ รร.บ้านก้านเหลือง ต.ชุมแสง อ.กระสัง จ.บุรีรัมย์

เด็กๆ เข้าร่วม ๙๐ คน) คุณนิดได้สานต่อปณิธานผ้าไหมของแม่ อันเป็นรากเหง้าดั้งเดิมของเราเอง กิจกรรมออกมาได้สวยงามอย่างน่าชื่นชมอนุโมทนา และคุณนิดเป็นอาสาสมัครอีกท่านหนึ่งที่ว่าง่าย ใช้คล่อง ทุกคราวครั้งที่จัดงานก็ไม่พลาดโอกาสเลยสักครั้ง เมื่อขอความร่วมมือ ขออนุโมทนาบุญกับกัลยาณมิตรทุกท่านที่มารังสรรค์กิจกรรมอันดีงาม จนเกิดเป็นรูปธรรมอย่างชัดแจ้ง เสียงเพลงที่ขับขานประสานเสียงแว่วมาแต่ไกลนั้น แสดงสัญญาณแห่งอิสรภาพของผู้สร้างวีรกรรม วีรธรรม วีรภาพไว้ในโลกตามแบบฉบับของรักเรา รักษ์โลกอย่างไพบูลย์(บันทึกเล็กๆ รองศาสตราจารย์ ดร.พระครูพิศาลธรรมจารี)